ความเป็นอยู่ของคนกรุง กับมหานครกลางน้ำ ในรายการพื้นที่ชีวิต


รายการพื้นที่ชีวิต

รายการพื้นที่ชีวิต

รายการพื้นที่ชีวิต

รายการพื้นที่ชีวิต


เรียบเรียงข้อมูลโดยกระปุกดอทคอม
ขอขอบคุณภาพประกอบจาก รายการพื้นที่ชีวิต, youtube.com โพสต์โดย TheGuardianAngle1

          ปฏิเสธไม่ได้ว่า สถานการณ์น้ำท่วมในขณะนี้ ได้สร้างความเดือดร้อน และส่งผลกระทบเป็นลูกโซ่ไปยังประชาชนทุกคน ทุกฐานะ ทุกอาชีพ ไม่ว่าจะเป็นผู้ประสบภัยหรือไม่ก็ตาม...  ซึ่งมวลน้ำก้อนใหญ่เกิดขึ้นจากพายุหลายต่อหลายลูก ต่างต่อคิวถล่มลงมาในหลายภูมิภาคของประเทศไทย และจังหวัดแรกที่ต้องทนทุกข์กับเหตุการณ์น้ำท่วมใหญ่ดังกล่าวนั้นก็คือ จ. อุทัยธานี ยาวลงมายังนครสวรรค์ ลพบุรี อยุธยา ปทุมธานี นนทบุรี และคิวสุดท้ายคือ "กรุงเทพมหานคร"

          หลายต่อหลายปีที่จังหวัดข้างต้นดังกล่าว ต้องทุกข์ระทมกับน้ำท่วม และแทบทุกปีที่กรุงเทพฯ รอดพ้นจากสถานการณ์วิกฤติ ซึ่งเรื่องนี้ทำให้ชาวกรุงต่างนิ่งนอนใจ และคิดว่าไม่มีทางที่กรุงเทพฯ จะถูกน้ำท่วมแน่นอน บวกกับเชื่อใจในการทำงานของหน่วยงานต่าง ๆ ว่าจะรับมือไหว และจัดการได้ แต่ทว่าน้ำท่วมครั้งนี้มันกลับ "ยิ่งกว่าวิกฤติ" มันเป็น "มหันตภัย"ครั้งยิ่งใหญ่ เกินกว่าใคร ๆ จะรับมือได้

          ทุกวันนี้ เมืองหลวงของเราได้แปรสภาพจาก "มหานคร" กลายเป็น "มหานครกลางน้ำ" เป็นที่เรียบร้อยแล้ว ถึงแม้จะมีเจ้าหน้าที่หลากหลายหน่วยงานยื่นมือเข้ามาช่วยเหลือ แต่ความเดือดร้อนมีจำนวนมาก มือที่จะยื่นไปช่วยเหลือไม่เพียงพอต่อความต้องการ ทำให้เกิดอาสาสมัครต่าง ๆ รวมตัวกันเพื่อบรรเทาทุกข์ หยิบยื่อความสุข ความปลอดภัย และเรียกรอยยิ้มของชาวไทยทุกคนกลับคืนมา... วันนี้เราจะนำเพื่อน ๆ ไปพบกับหน่วยอาสาต่าง ๆ โดยผ่านมุมมองของ คุณสราวุธ เฮ้งสวัสดิ์ หรือนักเขียนชื่อดัง นามปากกาว่า "นิ้วกลม" ที่จะพาเราไปรู้จักกับ "กรุงเทพฯ เมืองสวรรค์" อีกครั้ง ในรายการพื้นที่ชีวิต ซึ่งออกอากาศไปเมื่อคืนวานวันที่ 13 พฤศจิกายน ที่ผ่านมา





          คุณสราวุธ กล่าวว่า ปัญหาน้ำท่วมมีมานานแล้ว แต่ไม่เข้ากรุงเทพฯ เพราะมี จ.พระนครศรีอยุธยา เป็นที่พักน้ำ และรับมือแทนเมืองหลวงมาตลอด  ชาวกรุงจึงไม่คิดว่ากรุงเทพฯ จะต้องเจอน้ำท่วมจริง ๆ แต่เมื่อมันท่วมแล้ว ส่วนตัวคิดว่า เป็นการเฉลี่ยความทุกข์ของชาวไทยให้เท่า ๆ กัน

          ภาพถนนหนทางที่เปลี่ยนไป จากถนนที่เต็มไปด้วยรถรามากมาย กลายเป็นพื้นน้ำที่เต็มไปด้วยเรือยาง เรือแพ และรถทหาร ส่วนบนทางด่วนนั้น กลับกลายเป็นที่จอดรถที่มีขนาดยาวที่สุด... รถแต่ละคันต่างจอดเรียงกันอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย บรรดาวินมอเตอร์ไซค์ทั้งหลายต่างขึ้นมาหาลูกค้าบนทางด่วน ซึ่งเป็นภาพที่แปลกต่างมากที่รถมอเตอร์ไซค์ ขับวิ่งวนไปมาบนทางด่วนเช่นนี้

          ทางฝั่งข้างถนนจากร้านรวงที่เต็มไปด้วยร้านอาหาร ร้านเสริมสวย ร้านของชำ ฯลฯ ตอนนี้ได้เปลี่ยนสภาพเป็นร้านขายรองเท้าบู๊ท ขายเรือยาง เรือแพ หรือเครื่องของใช้ที่จำเป็นในการดำรงชีวิตในยามวิกฤติ...  และยิ่งไปกว่านั้น ภาพของเครื่องบินในสนามบินดอนเมือง ที่ตอนนี้เหมือนเรือจอดรอผู้โดยสารกลางแม่น้ำไม่มีผิด  ภาพต่าง ๆ เล่านั้น คงเป็นภาพที่ต้องจดจำไปตลอดชีวิต ไม่คิดว่าภาพที่เราเคยเห็นในหนังจำพวกภัยพิบัติต่าง ๆ จะเกิดขึ้นจริง ในประเทศไทย และเราทุกคนกลายเป็นผู้แสดงในหนังเรื่องดังกล่าวอย่างเลี่ยงไม่ได้... นักเขียนชื่อดังกล่าว


รายการพื้นที่ชีวิต

รายการพื้นที่ชีวิต

รายการพื้นที่ชีวิต

รายการพื้นที่ชีวิต


          และเมื่อเข้าไปในพื้นที่ประสบภัย ภาพร้องขอความช่วยเหลือต่าง ๆ ของชาวบ้านที่เดือดร้อน กับภาพการช่วยเหลือของอาสาสมัครทั้งหลาย ไม่ว่าจะเป็นการแจกก๋วยเตี๋ยวให้กินฟรีของคุณป้าคนหนึ่ง ที่บ้านก็ถูกน้ำท่วมเหมือนกัน หรือรถกระบะ, เรือต่าง ๆ  ที่จอดรับส่งชาวบ้านทั้งหลาย ทั้งรู้จักกันและไม่รู้จักกันเต็มพื้นน้ำไปหมด ทำให้เราได้เห็นมิตรภาพที่สวยงามท่ามกลางความยากลำบากแสนสาหัส

          คุณสราวุธ กล่าวต่อว่า ตอนที่ได้ลงพื้นที่ได้สัมผัสเหตุการณ์น้ำท่วมจริง ๆ นั้น มันยิ่งกว่าคำว่าน้ำท่วมที่เข้าใจเสียอีก ภาพความทุกข์ของแต่ละคนต่างสะท้อนให้เห็นถึงความหวัง การรอคอย ที่ไม่รู้ว่าจะมาถึงเมื่อไร

          บรรดาผู้ประสบภัย บางคนก็มีบ้านที่ต่างจังหวัด บางคนก็อพยพย้ายไปยังที่ที่ปลอดภัย ส่วนบางคนไม่มีที่ไปต้องหนีน้ำย้ายไปยังศูนย์พักพิง ศูนย์อพยพต่าง ๆ รวมไปถึงโรงเรียน และวัด ทั้งนี้ วัดเปรียบเสมือนที่พักพิง ทั้งกาย และใจ เมื่อประชาชนเดือดร้อน แต่มาวันนี้วัดก็กลายเป็นที่หลบภัย เมื่อชาวบ้านเดือดร้อนมา ทางวัดก็จะช่วยเหลือดูแลอย่างเต็มความสามารถ

          ส่วนทางด้านกลุ่มอาสาที่ คุณสราวุธ ร่วมลงพื้นที่ด้วยในครั้งนี้ นั่นก็คือ หน่วยอาสาจากจังหวัดนครศรีธรรมราช ที่เคยต้องทุกข์ระทมจากน้ำท่วมเมื่อตอนต้นปี และได้น้ำใจจากทางพี่น้องชาวไทยหลายภูมิภาคเข้าไปช่วยเหลือ มาวันนี้พวกเขาเห็นเพื่อนที่เคยช่วยเหลือเราเดือดร้อน เขาก็พร้อมที่เดินทางมาช่วยเหลือ โดยไม่หวังผลใด ๆ ตอบแทน

          กลุ่มอาสาชุดนี้ ได้บอกกล่าวว่า ชาวกรุงเทพฯ ไม่คุ้นเคยกับธรรมชาติสักเท่าไร เลยไม่เข้าใจความเป็น "ธรรมชาติ" อย่างแท้จริงว่าไม่มีอะไรที่จะยิ่งใหญ่ และต่อสู้มันได้อีกแล้ว ชาวกรุงเทพฯ คิดว่า ปัญหาต่าง ๆ จะต้องรับมือได้ และจัดการได้อย่างแน่นอน โดยลืมคำนึงไปว่า ปัญหาธรรมชาติ ต้องปล่อยให้เป็นไปตามธรรมชาติ ทุกสิ่งมีต้นเหตุมีที่มา และแน่นอนสิ่งต่าง ๆ เหล่านั้น ก็ต้องจุดจบของมัน เพียงแต่ว่าต้องเป็นวิถีธรรมชาติเท่านั้น


รายการพื้นที่ชีวิต

รายการพื้นที่ชีวิต


          คุณสราวุธ กล่าวเสริมต่อว่า "ทุกวันนี้เราอยู่คอนโด กินอาหารไมโครเวฟ ใช้ชีวิตห่างไกลธรรมชาติ เมื่อธรรมชาติเปลี่ยนแปลง เราก็ควบคุมมันมาโดยตลอด ทั้ง ๆ ที่มันเป็นสิ่งปกติ พอเราไปควบคุมสิ่งปกติ มันเลยกลายเป็นสิ่งผิดปกติ"

          นอกจากนี้ ยังมีกลุ่มอาสาที่ชื่อว่า หน่วยกู้โลก ซึ่งหน่วยอาสาดังกล่าวนี้ ได้รวบรวมคนที่ชอบเล่นกีฬาผาดโผนมาช่วยเหลือผู้ประสบภัยด้วย ซึ่งพวกเขาได้แนะนำถึงการเป็นหน่วยอาสาว่า ทุกวันนี้มีหลายคนต้องการที่จะรวมตัวกันที่จะช่วยเหลือผู้ประสบภัยมากมาย แต่ทั้งนี้กลุ่มของเราต้องมีจุดยืน และมีข้อเด่น เช่น บางกลุ่มสามารถจับสัตว์ได้ บางกลุ่มมีเรือเยอะ บางกลุ่มช่วยให้เรื่องอาหารการกิน ซึ่งการทำงานแต่ละอย่างนั้น ต้องมีการประสานงานติดต่อกันอย่างละเอียด เพราะเราจะได้รู้ถึงจุดที่ต้องการความเดือดร้อนจริง ๆ และจะได้เข้าไปช่วยเหลือได้อย่างทันท่วงที ดีกว่ามาลงพื้นที่หาผู้เดือดร้อนเอง

          "วันนั้นเราบรรทุกสัตว์เลี้ยงมาเต็มคันรถ เห็นสองสามีภรรยาลอยคอกันออกมาขอความช่วยเหลือ ซึ่งเราก็แบ่งพื้นที่เรือให้ แต่ระยะทางที่เขาเดินทางมาคงไกล บวกทั้งน้ำในระดับนั้นสูงประมาณคอ ทำให้พวกเขาสองคนหมดแรง แต่พอเมื่อเท้าเขาแตะเรือเท่านั้น น้ำตาของเขาก็ไหลออกมา ไม่รู้ว่า เขาร้องไห้เพราะเหนื่อย หรือตื้นตันใจที่ปลอดภัยแล้ว และจากเรื่องดังกล่าว ทำให้ตนคิดว่า การช่วยเหลือคนให้รอดชีวิตมันมีค่ามากกว่าสิ่งใดทั้งปวง เวลาของคนเรามีเท่ากัน 24 ชั่วโมง แต่ว่าเวลาที่เราจะช่วยเหลือคนอื่นให้ได้รอดชีวิตนั้น แต่ละวินาทีมันมีค่ามาก ๆ " คุณสราวุธ กล่าว


รายการพื้นที่ชีวิต

รายการพื้นที่ชีวิต


          ถึงแม้หน่วยอาสาจะได้คำขอบคุณ จากผู้ประสบภัยที่พวกเขาได้ช่วยเหลือแล้ว บางครั้งก็ยังได้ยินเสียงตัดพ้อน้อยใจบ้าง เช่นในกรณีที่หน่วยกู้โลกต้องไปพาศพคุณยายคนหนึ่งออกมาจากสถานรับเลี้ยง ตลอดเส้นทางเต็มไปด้วยผู้คนมากมาย แต่เราไม่สามารถนำเขาขึ้นเรือได้เลย เพราะศพต้องใช้พื้นที่ในการลำเลียง ด้านชาวบ้านที่ร้องขอความช่วยเหลือ ต่างก็ต่อว่าบ้าง บอกว่าไม่ช่วยเหลือกันจริง ๆ บ้างอะไรบ้าง แต่ทั้งนี้ทุกคนก็ต้องอดทน เพราะภารกิจของเราในตอนนั้นคือการรับศพคุณยายออกมาที่วัด

          จากการที่ได้ลงพื้นที่ 3 วันติดของคุณสราวุธ ทำให้เขาได้เห็นว่า การช่วยเหลือมีมากเท่าไรก็คงไม่เพียงพอต่อการความต้องการ แต่ทั้งนี้ในความจริงที่โหดร้ายก็ยังมีสิ่งดี ๆ ที่ให้ได้เห็นตลอดเวลา เมื่อคนหนึ่งคนรอดชีวิต ก็ย่อมอยากจะให้เพื่อนมนุษย์อีกคนรอดชีวิตด้วย เราจะรอดคนเดียวไม่ได้ต้องรอดด้วยกัน ส่วนการช่วยเหลือนั้นเหมือนโรคติดต่อ เมื่อเราได้เห็นคนคนหนึ่งช่วยเหลือกันแล้ว เราจะรู้สึกอยากช่วยเหลือคนอื่นขึ้นมาบ้าง การแชร์ความช่วยเหลือนี้ จะขยายต่อกันเป็นลูกโซ่

          "พอได้ลงพื้นที่แล้วรู้สึกเหมือนได้ขึ้นสวรรค์ ที่เคยฝันมาตลอดว่า คนเราช่วยเหลือซึ่งกันและกันโดยเงินไม่ใช่ปัจจัยสำคัญในการดำเนินชีวิตต่อไป ไม่ว่าใครจะจน จะรวย รู้จักกันหรือไม่ก็ตาม มิตรภาพที่เกิดขึ้นนั้นเหมือนโลกในฝัน ซึ่งเราสามารถสัมผัสได้จริง ในวันที่วิกฤติเช่นนี้ แต่ทั้งนี้ถ้าเป็นไปได้ ก็หวังว่า ความฝันที่เกิดขึ้นจริงในวันนี้ จะสามารถเกิดขึ้นได้อีกครั้งในวันที่กรุงเทพฯ กลับเข้าสู่ภาวะปกติ" คุณสราวุธ กล่าว

          ท้ายนี้ คุณ สราวุธ ได้แบ่งปันสุภาษิตดี ๆ ได้เราได้ฟังว่า "เมื่อเราแบ่งปันความสุข ความสุขก็จะเพิ่มขึ้นเป็นสองเท่า และเมื่อเราแบ่งปันความทุกข์ ความทุกข์จะลดหายลงไปครึ่งหนึ่ง"

          แล้ววันนี้ล่ะ เราได้แชร์ความสุข และแบ่งเบาความทุกข์กันบ้างหรือยัง ;) ส่วนเพื่อน ๆ คนไหนที่อยากติดตามชมรายการดี ๆ อย่างรายการ "พื้นที่ชีวิต"  ก็สามารถติดตามได้ ทุกวันพฤหัสบดี เวลา 22.30 น. - 23.30 น. และออกอากาศซ้ำทุกวันอังคาร เวลา 10.00 น. - 11.00 น. นะคะ



ขอขอบคุณข้อมูลจาก
รายการพื้นที่ชีวิต , เฟซบุ๊ก LifeExplorerTV





คิดอย่างไรกับกระทู้นี้ แชร์ความเห็นของคุณกันเลย